ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΝΥΜΦΟΛΗΠΤΟΥ

Ο...ΔΑΙΜΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΕΒΑΛΕ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΟΥΡΙΤΣΑ ΤΟΥ...

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ...!!!

Ήταν απόγευμα Παρασκεύης όταν μετά τη δουλειά αποφασίσαμε να πάμε να επισκεφτούμε το σπήλαιο Νυμφολήπτου.
Ανεβήκαμε τον Υμμητό, μέχρι το κοιμητήριο της Βούλας και από εκεί ανηφορίσαμε το βουνο έως το σημείο όπου πριν μερικά χρόνια είχαν βρει τραγικό θάνατο οι δύο πυροσβέστες
όταν το όχημά τους κατρακύλισε και τούμπαρε στην πλαγιά του Υμμητού...
Η θέα είναι μοναδική και ο καθαρός αέρας τρυπάει τη μύτη και αναζοωγονεί το σώμα και η φύση σιγοτραγουδάει το χειμωνιάτικο τραγούδι της στ' αυτιά μου...
...και καμιά φορά μου κλείνει το μάτι και μου χαρίζει μοναδικά φυσικά χρώματα και όμορφα συναισθήματα με ένα απλό ουράνιο τόξο...

...σα να λέει μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά!!!

Ευτυχώς που υπήρχε και αυτή η κατασκεύη...

...στην πόρτα σύρμα για κλειδί!!!!



Η κάθοδος ήθελε προσοχή γιατί ήδη είχε αρχίσει να βρέχει και οι βράχοι γλύστραγαν επικίνδυνα...
Αυτό είναι ένα σημείο που ο Δήμος Βούλας ξέροντας ότι μπορείς να παρκάρεις και να απολαύσεις θέα όμορφη έδωσε και ονομασίες...
"το ηλιοβασίλεμα των ρομαντικών"...ή "το δειλινό των ερωτευμένων"...

Κοιτάξτε τι βρήκα μια ανάσα από τον πολιτισμό και το καυσαέριο...



...κάτω από την μύτη μας...!!!

ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΦΕΤΟΣ;

Μια εικόνα χίλιες λέξεις...







Μια εικόνα με τόσες λέξεις μέσα της,

πόσες λέξεις;

(...και τόσες εικόνες μέσα της...)


ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!!!
ΘΑ ΠΑΕΙ ΜΑΚΡΥΑ Η ΒΑΛΙΤΣΑ;

ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΧΤΕΣ ΑΠ' ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ (Συνάντησα...πολυκοσμία...)

Για να λέω και την αλήθεια, μόλις σχόλασα είπα να κατέβω στο Σύνταγμα για να βρεθώ στο συλλαλητήριο... Όταν έφτασα είχαν απομείνει ελάχιστοι και δύο-τρεις σίγουρα όχι Έλληνες(ντόπιοι, ιθαγενείς πείτε τους ότι θέλετε) οι οποίοι καθάριζαν τις μπογιές που πέταξαν κάποιοι στο Μεγάλη Βρετανία, ενώ οι δρόμοι γύρω από το Σύνταγμα, είχαν περικυκλωθεί από ασπροκόκκινες κορδέλες και αστυνομικούς με μπλε φόρμες, αστυνομικούς με χακί φόρμες, αστυνομικούς ένστολους και μη...
Την ηρεμία έσπασε ένα ασθενοφόρο που κατέβηκε την Πανεπιστημίου δαιμονιωδώς προς Ομόνοια για να χαθεί στην κατηφόρα της ουρλιάζοντας.
Σιγά-σιγα συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε και τόση ηρεμία αφού στον αέρα, γύρω από το χώρο Ζάππειο-Σύνταγμα-Κολωνάκι-Εξάρχεια-Ομόνοια, πετούσε μόνιμα ένα ελικόπτερο της αστυνομίας... Άρχισε να διαλύεται η αίσθηση της ασφάλειας...Γύρισα και είπα από μέσα μου "τα κοράκια πετάνε όπου υπάρχει πτώμα"....

Ανηφορίζοντας για το Κολωνάκι και αφού εφοδιάστηκα με τα απαραίτητα κουλούρια για τον δρόμο, φαίνοταν ότι τα πράματα κάθε άλλο παρά ήρεμα ήταν... Έφτασα στην οδό Σκούφα και αφού περπάτησα απολαμβάνοντας τα ένα από τα κουλούρια, κοίταξα προς τα αριστερά μου, προς Ομόνοια μεριά...
Πολύς κόσμος μαζεμένος φαινότανε, κάποιες κυρίες ανηφόριζαν σχεδόν τρέχοντας, με τρομαγμένο και ανήσυχο βλέμμα την Νοταρά, κρατώντας μαντήλια στο πρόσωπό τους και τα λιγοστά ψώνια της Παρασκεύης στο άλλο χέρι...
Ο ήχος του ελικοπτέρου και μερικά συνθήματα που ακούγονταν ανέβαζαν την αδρεναλίνη καθώς κατηφόριζα...Μάσαγα πιο γρήγορα...!!!


Έφτασα στο σημείο όπου η αστυνομία επιχειρούσε να συλλάβει,προσάγει δεν ξέρω, κάποιους οι οποίοι βρίσκονταν μέσα σε σπίτια και πολυκατοικίες. Ασκληπειού και Νοταρά γωνία...

Οι αστυνομικοί είχαν αποκλείσει ένα κομμάτι του δρόμου που γίνονταν οι συλλήψεις, και κάθε φορά που έπιαναν κάποιον και τον πήγαιναν προς την κλούβα, άρχιζε και ο λεκτικός "λιθοβολισμός"...Αστυνομικοί-χοίροι-ανθρωποκτόνοι και τα γνωστά...Το ελικόπτερο συνέχιζε να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα..."αποκάλυψη τώρα" με το συνεχές πέταγμά του πάνω απ΄τα κεφάλια μας... Κάποια στιγμή τα αυτοκίνητα της αστυνομίας έπρεπε να φύγουν από εκεί αλλά ο κόσμος έκατσε καταμεσής στο δρόμο φωνάζοντας εν χορώ "δε θα περάσει" ...


...αλλά τελικά...πέρασε ύστερα από αστραπιαία κίνηση ενός αστυνομικού, που ξεπήδησε χαμηλά από το μπλόκο τους και σημάδεψε επιτυχώς στα μούτρα των καθιστών διαμαρτυρόμενων και τους ανάγκασε σε άτακτη φυγή!!! Εκεί η αίσθηση της ασφάλειας "πέταξε" και τη θέση της πήρε ο πανικός... Ο τόπος γέμισε από το αέριο πιπεριού και... σκορδοστουμπιού ενώ οι "πολιορκημένοι" αστυνομικοί, σαν νεότεροι Μεσολογγίτες, έκαναν έξοδο (κοινώς "ντου") παρασέρνοντας καθιστούς και όρθιους στο διάβα τους...Δεν άργησαν να εκσφενδονιστούν καρέκλες και γλάστρες, κάνοντας τους "εξοδούχους" πυρ και μανία...Ευτυχώς είχα προλάβει να φάω τα κουλούρια!!!



Πάρα πολυς κόσμος έτρεχε με πρόσωπα πρησμένα, μάτια κόκκινα και δακρυσμένα και φτάρνισμα...πολύ φτάρνισμα!!! Έχει το καλό του όμως...Όταν φταρνίζεσαι νιώθεις απελευθερωμένος κατά κάποιο τρόπο ρε παιδάκι μου...!!!! Άσε που καθαρίζει και το στόμα από τα σουσάμια!!! Κάπως έτσι πέρασε ένα ακόμα ταραγμένο απόγευμα για τους κάτοικους αυτής της ταλαιπωρημένης γειτονιάς της Αθήνας...



















Αλήθεια πέρασε;

Η ΠΑΛΙΑ ΑΘΗΝΑ (για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι)

Όλα κυλούσαν ήρεμα, καθαρά και υγειϊνα...

...και μετά άρχισε η..."αναβαθμιστική πρωτευουσοποίηση"...

...τα πρώτα χιουμοριστικά σημάδια μόλυνσης...

...και μετά από περίπου 40 χρόνια φτάσαμε αισίως στο σήμερα με εικόνες που όλοι είδαμε...

ΑΣ ΜΗΝ ΤΙΣ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ!!!!

ΤΑ ΤΣΙΜΕΝΤΙΝΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Εκμεταλεύτηκα το σχετικά γλυκό απόγευμα και προσπαθήσαμε μια "μίνι" ανάβαση στον Υμμητό!! Ανεβήκαμε από ένα μονοπάτι που ήξερε ένας συνοδοιπόρος. Περπατήσαμε άλλοτε ανηφορικά, άλλοτε πιο επίπεδα και άλλοτε πολυ ανηφορικά, γύρω στα 40 λεπτά από το αμφιθέατρο της Αργυρούπολης και ο κόπος μας ανταμείφθηκε με αυτό το θέαμα...Ηλιούπολη, Αργυπούπολη, λίγο από Άλιμο και όμορφη θέα από Σαρωνικό...
Μόλις όμως γύρισα το κεφάλι μου προς τα αριστερά...

...είδα ΑΥΤΟ!!!! Το τσιμέντο σαν κύμα να σκάει στην βάση του βουνού...Είναι η περιοχή Αστυνομικά της Ηλιούπολης...Με έπιασε κλαυσίγελος και ρίγος... Η εκδίκηση του άγονου τσιμέντου, σκέφτηκα...Τα υπόλοιπα σχόλια τα αφήνω σε σας...

...!!!

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ...(οχι πολύ παλιό αλλά εντελώς διαχρονικό!!)

Δυστυχώς είχες δουλειά και δεν είχες τον χρόνο να ανέβεις μέχρι το Σύνταγμα, στη συγκέντρωση. Εκεί λοιπόν τέτοιο κόσμο θα έβλεπες, σαν αυτόν που θέλεις. Ο οποίος, εν μέσω αναίτιων δακρυγόνων, διαδήλωνε κατά του ανίκανου και σάπιου κράτους. Συνομιλούσε με τα ΜΑΤ και μητέρες συμβουλεύανε τους αστυνομικούς για το πώς να φέρονται.

Ανάμεσα σε αυτούς ήμουν κι εγώ, η ξαδέλφη μου, αρχιτέκτονας, αρκετοί συνάδελφοι που είχα να τους δω από τότε που ήμουν φοιτητής στην ιατρική-οικογενειάρχες άνθρωποι τώρα, ο σπιτονοικοκύρης μου με την κόρη του, ο ΚΧατζ, ο πεθερός μου με συναδέλφους του και πλήθος άλλου κόσμου που έχει αγανακτήσει και με την κυβέρνηση και με την αστυνομία και με τους λογής λογής "αντιεξουσιαστές" και είχε έρθει για να ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΠΙΣΩ, μεταξύ άλλων.

Ναι, υπήρχαν και ταραχοποιοί και όποιος θέλει βλέπει αυτούς και μόνο αυτούς (άλλωστε τα κανάλια, που είχαν από νωρίς στήσει τις κάμερες πάνω από τα κεφάλια μας, μόνο αυτούς προβάλλουν και τα έργα τους). Τους βλέπει λοιπόν και μετά γυρίζει πλευρό, σκεφτόμενος ένα ωραίο άλλοθι για το γιατί, για άλλη μια φορά, έσκυψε το κεφάλι.

Χθες ήταν μια πολύ διδακτική μέρα για μένα. Αφού έφυγα από τη συγκέντρωση γύρισα όλο το κέντρο της Αθήνας με το ποδήλατο εν μέσω επεισοδίων ή σε σημεία που επλήγησαν τις προηγούμενες μέρες. Φιλελλήνων, Ερμού-Καπνικαρέα, πάλι Σύνταγμα, Πανεπιστημίου, Κοραή (στο γνωστό καφέ όπου γιουχάρανε οι θαμώνες τα ΜΑΤ μετά τη ρίψη δακρυγόνων), γύρω γύρω την τριλογία Βιβλιοθήκη-Πανεπιστήμιο-Ακαδημία, Ομόνοια, Εξάρχεια, Τζαβέλα και Μεσολογγίου όπου δολοφονήθηκε το παιδί, πλατεία Εξαρχείων, Στουρνάρη, Πολυτεχνείο και Λ. Αλεξάνδρας.

Το πόσο αποπροσανατολιστική είναι η TV δε λέγεται. Σε ό,τι ζουμάρει ο τηλεοπτικός φακός ζουμάρει και ο εγκέφαλος του ιδανικού τηλεθεατή-ζωντόβολου. Δρόμοι όπου προχτές τους έβλεπα στα κανάλια νύχτα να φλέγονται τώρα τους έβλεπα με μόνο στάσεις λεωφορείων και κάδους καμμένα. Σαφώς υπάρχουν ζημιές και κάποια καμμένα κτίρια, αλλά όχι όπως μας τα εμφάνισαν στο γυαλί. Σαφώς και χθες γίνονταν επεισόδια, αλλά όχι ότι το κέντρο ήταν απροσπέλαστα-επικίνδυνο-παραδομένο σε αιμοσταγείς ταραξίες.

Είδα μικρομεσοαστούς, φοιτητές, μαθητές, εργάτες, μανάδες να διαδηλώνουν οργισμένα αλλά ειρηνικά. Είδα μερικά παιδιά προεφηβικής ηλικίας 7-10 ετών να πετροβολούν (αυτά θέλαν κοινωνικό λειτουργό και οι γονείς τους μπαγλάρωμα), είδα λογής λογής «αντιεξουσιαστές» (ο νοών νοείτω) να καίνε κάδους και να πετάνε πέτρες, όχι πολλούς όμως.

Κυρίως είδα πολλούς έφηβους με κουκούλες, πέτρες στα χέρια και οργισμένα βλέμματα. Αντιστάθηκα στον πειρασμό να τους κρεμάσω την ταμπέλα «κωλόπαιδα» και «αλητάκια» και να τους προσπεράσω. Αντισταθείτε και σεις. Τους φορτώνουμε τη βία και το πλιάτσικο των ημερών, τους φορτώνουμε τις φωτιές και τις σπασμένες τζαμαρίες, την αυθάδεια, την ασέβεια και πάει λέγοντας. Τα λάθη μας τους φορτώνουμε κύριοι. Θυμάστε τι είπε ο γέρος αυτοκράτορας στο γιο του, στο "Μονομάχο"? «Τα μειονεκτήματά σου ως γιος είναι τα λάθη μου ως πατέρας». Ο ιδιωτικός βίος των γονέων είναι ο δημόσιος βίος των παιδιών τους.

Αναλογιστείτε τι έχει κάνει η Ελλάδα για αυτούς τους σημερινούς εφήβους, τι παραδείγματα τους έχει δώσει και τι πρότυπα. Τα αντιλαμβάνεστε όλοι, μην τα ξαναλέμε. Μη διαλέγετε την εύκολη λύση του να λέτε «κρίμα το παιδάκι, λαλάκας ο ειδικός φρουρός, αλλά και κωλόπαιδα και ανάρχες αυτοί που καίνε την Αθήνα». Η Αθήνα δεν καίγεται κύριοι για όσο παραμένει λίκνο της Δημοκρατίας. Όσο έχει ενεργούς πολίτες που όταν το κράτος τους πυροβολεί εν ψυχρώ τα παιδιά τους, αυτοί έχουν τα αντανακλαστικά να κατέβουν στους δρόμους παρά την κινδυνολογία των καναλιών. Αθήνα δεν είναι τα ντουβάρια. Αθήνα είναι η ιδέα της Δημοκρατίας, της Παιδείας και του Πολιτισμού και που κινδυνεύει να καεί από ΕΜΑΣ και από αυτούς που ΕΜΕΙΣ ψηφίζουμε και όχι από τα «κωλόπαιδα».

Το «κωλόπαιδο» που τα σπάει δε θέλει συντριβάνια, τζαμαρίες, λαμπιόνια και χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ούτε Καλομοίρα, άτοκες και φτηνά sms. Θέλει στοργή (όχι μόνο οικογενειακή), παιδεία, δουλειά, αξιοκρατία και βιώσιμο πλανήτη. Του τα έχουμε εξασφαλίσει? Γιατί πολύ χαλαρούς μας βλέπω, με τη μπάλα μας, το αυθαίρετο εξοχικό μας, την αρπακόλα μας, την καινούργια τζιπάρα μας, το δικό μας βουλευτή και τη τζάμπα μαγκιά μας. Και όσο εμείς ασχολούμαστε με αυτά, το παιδί μας απεγκεφαλίζεται στην τηλεόραση, στα video games, στο ιντερνετ και του προβάλλουμε για πρότυπα άτομα που ούτε για φτύσιμο δεν είναι.

Ευτυχώς που δε βγήκε κανείς να πει ότι όλα αυτά οφείλονται στην έλλειψη του Κατηχητικού, γιατί είδα τους πάντες χθες στο κέντρο εκτός από τους «πατέρες» της Εκκλησίας, που αν είχαν λίγο τσίπα πάνω τους θα έπρεπε να είναι ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤ ΣΥΣΣΩΜΟΙ, μετά από αυτό που έγινε. Γιατί οι νέοι κύριοι αυτό θέλουν για να παραδειγματιστούν, ανθρώπους που θα υποστηρίξουν ορθές ιδέες και μηνύματα από το ΔΡΟΜΟ δίπλα τους και όχι από τον καναπέ τους και τα καναλοπαράθυρα.

Κλείνοντας, παραθέτω ένα απόσπασμα από γράφημα του Ρ. Βρανά που δημοσιεύτηκε στα Νέα:

"Ο τρόπος...
... παραγωγής είναι μια νόμιμη βία. Η εξουσία είναι μια νόμιμη βία. Η αστυνομία είναι μια νόμιμη βία. Η φυλακή είναι μια νόμιμη βία. Η δικαιοσύνη είναι μια νόμιμη βία. Η ανεργία είναι μια νόμιμη βία. Το Ταμείο ανεργίας είναι μια νόμιμη βία. Η κερδοσκοπία είναι μια νόμιμη βία. Το χρηματιστήριο είναι μια νόμιμη βία. Οι τράπεζες είναι μια νόμιμη βία. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μια νόμιμη βία. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι μια νόμιμη βία. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι μια νόμιμη βία.

Κι όσο αυτή...
... η νόμιμη βία θα ονομάζεται δικαιοσύνη, τόσο η δικαιοσύνη των νέων θα ονομάζεται βία. "